به وسعت خیال

    یاهو...                                                                                 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

  باید از عطراقاقی ترو آغازکنم

باصدای خیس بارون ترو آواز کنم

ازتماشای قناری به تو پروازکنم...

 

گوش دل بازکن باتو هستم . باتو که از تبار آینه ای و به زلالی آب

باتو که مهتاب درکنج چشمانت لانه کرده و آفتاب،تمنای دلت را دارد

من هم آمده ام تادر پاکی دریاچه های نقره ای گم شوم

آمده ام تا اهل این وادی پرچین خانه هایشان را باستاره آذین ببندند و

برسند به آرزوهای نرسیده شان و سوارشوندبرشاخه ی خاطره ها...

 

  

 

من به وسعت تمام لحظه های بودن باتو زیسته ام بااندیشه ی تو...

آسمونی من برسایه نگاهت گم گشته ام . مرابه خاطربسپار .

 

امشب به انتهای بودنم نزدیک شدم!

بالاخره رسیدم به اون دمی که تلخ ترین لحظه ی یک آغازو به تصویر میکشه

به لحظه ی خداحافظی ...

راه من چیزتازه ای نداشت

یک دنیا تکرار

حرف تازه ای در راه من نبود !

ولی درش به آرامش گمشه ام رسیدم ...

به چیزی که مدتها پی اش بودم و هیچی ازش نمی دونستم!

حالا درست انتهای راهم

ته باهم بودن

انتهای راهی که یه روز باشوق آغازش کرده بودم و

به اجبار شاید !

خواستم همسفرم بشین...

اینجا ته جاده ست

ته باهم بودن !

راه من به انتها رسید ، هر چند ... !

 

نه پشت سرراهی دارم نه راهی پیش رومه

اینجا نه آغازه برام ، نه راه من تمومه

 

 

مرا به خاطره نه ، به خاطر بسپارنازنین...

 

  یاهو...                                                                              

 

                 برای گفتن من ، شعرهم به گل مانده   

             نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده  

             صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا  

             به پیش درد عظیم دلم خجل مانده   

            از دست عزیزان چه بگویم ! گله ای نیست    

            گرهم گله ای هست ، دگرحوصله ای نیست    

            سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم      

           هرلحظه جزاین دسته مرا مشغله ای نیست       

           دیریست که ازخانه خرابان جهانم    

           برسقف فرو ریخته ام ، چلچله ای نیست     

           درحسرت دیدار تو آواره ترینم      

          هرچند که تامنزل تو فاصله ای نیست        

ازعذاب باتو بودن ، درسکوت خود خرابم 

نه صبورم و نه عاشق ، من تجسم عذابم

تو سراپا بی خیالی ، من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته مو تا کرد !

زیر بار باتو بودن ، یه ستونه نیمه جونم

این که اسمش زندگی نیست ، جون به لبهام می رسونم

هیچی جزشعرشکسته ام ، قصه ی فردای من نیست

این ترانه ی زواله ، این صدا صدای من نیست

ببین که خسته ام

تنها غروره ، عصای دستم

کاشکی می شد توبدونی من برای تو چی هستم

از تو بیش از همه دنیا ، از خودم بیش از تو خسته ام

ببین که خسته ام

غرور سنگم ، اما شکستم...

 

                          یا هو . . .

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوست داشتن از عشق برتر است . عشق یک جور جوشش کور است و پیوندی از سر نابینائی !  اما دوست داشتن پیوندی خوآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال . عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سرزند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع  میکند و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می گیرد . . .عشق جوششی یکجانبه است . به معشوق نمی اندیشد که کیست ؟ یک " خود جوشی ذاتی " است و ازین رو همیشه اشتباه میکند و در انتخاب بسختی میلغزد و یاهمواره یکجانبه میماند و گاه ، میان دو بیگانه ی ناهمانند عشقی جرقه میزند و چون در تاریکیست و یکدیگررا نمی بینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنائی آن ، چهره ی یکدیگر را میتوانند دید و در اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره ی هم می نگرند احساس می کنند که هم را نمی شناسند و بیگانگی و ناآشنائی پس از عشق ـ که درد کوچکی نیست ـ فراوان است . اما دوست داشتن در روشنائی ریشه می بندد و زیرنورسبزمی شود. . .

عشق زیبائی های دلخواه را در" معشوق " می آفریندو دوست  داشتن زیبائی های دلخواه را در " دوست " می بیند و می یابد . عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق . . .  عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن . . .  عشق بینائی را میگیردو دوست داشتن میدهد . . .  عشق خشن است و شدید و درعین حال ناپایدارو نامطمئن و دوست داشتن لطیف است ونرم ودرعین حال پایداروسرشاراز اطمینان . . .عشق گاه جابجا میشودوگاه سردمیشود و گاه میسوزاند . اما دوست داشتن ازجای خویش ، ازکنار دوست برنمیخیزد سرد نمیشود که داغ نیست . نمی سوزاند که سوزاننده نیست . عشق اگرپای عاشق در میان نباشد ، نیست . اما دردوست داشتن جز دوست داشتن و دوست ، سومی وجود ندارد . . . درعشق رقیب منفوراست ودر دوست داشتن است که " هواداران کویش را چوجان خویش دارند " .  عشق اسارت در دام غریزه است و دوست داشتن آزادی از جبرمزاج !  عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن . . . عشق غذا خوردن یک حریص گرسنه است و دوست داشتن " همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن " است .

            

عشق بسرعت به کینه و انتقام بدل می شودو آن هنگامی است که عاشق خودرا در میانه نمی بیند . اما از دوست داشتن به آن راهی نیست . و هرگاه آنکه " دوست داشتن " را خوب میداند و خوب احساس میکند ، خود را درمیانه نمی بیند ، بسرعت و سادگی به فداکاری و ایثاری شگفت و بی شائبه بدل میشود و دراین هنگام است که خودرا دیگرنمیتواند باشد ، در آینه ای که دوست دارد لکه ای می نامد و دستور می دهد : آن لکه را ازروی آینه پاک کن  تا آینه که دیگر چهره ی مرادر خود نخواهد دید ، به عبث لکه ای برسیمایش نماندو آینه ی صاف و زلال تو خاطرتو لکه دار نباشد . . .  اما عشق میگوید : آه   آیا این لکه راپس از من پاک خواهی کرد ؟ آیا لکه ی دیگری برآینه خواهد نشت ؟ آیا ازین پس ، چهره ی آینه بی لک خواهد گشت ؟ نه نه نه ! پس از من ، سراسر آینه را سیاه کن . این لک را برتمام صفحه ی آینه بگستران .  جیوه های آینه را همه بتراش تا تصویری بر آن نتابد . تا پس ازمن ندرخشد ، برق نزند . آه  چه میگویم ؟ آینه را بشکن بشکن  . . . ریز کن !

                                                                چکیده ای از دوست داشتن ، مجموعه ی کویر" علی شریعتی "

                       یا هو ...

    ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                      گه ره دیر و گهی راه حرم می پویم

                                     مقصدم دیر و حرم نیست ترا می جویم

 

                           من از آواز گندم به عطرستان ترانه و ستاره ی تو رسیدم 

                                    سرزمین تو ساحت بی انتهای آفتاب است 

                                       تو برگزیده ی گلبرگ و شبنم خالصی ...

                                            تو نگهبان بی مرگ محبتی !

                   مهربانتر از من با من ... تو که آمدی دنیای من چه بغض عاشقانه ای کرد .

 

                 

                         آه ، ای زندگی من آینه ام ... از تو چشمم پر از نگاه می شود

                            ورنه گر مرگ بنگرد در من ... روی آینه ام سیاه می شود

                        عاشقم ، عاشق ستاره ی صبح ... عاشق ابرهای سرگردان

                           عاشق روزهای بارانی ... عاشق هرچه نام توست برآن

 

                     یا هو...

         ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

              دارم از تو می نویسم که نگی دوست ندارم

              از تو که با یه نگاهت زیرو رو شد روزگارم...

برای هضم لحظه ای که آغازش از تو نوشتن است ، دست کم باید چند نفس عمیق کشید و به تمام قد در برابر خاطرات ایستاد و تعظیم کرد و شکست و نوشت ... و من تمام این کارها را کرده ام و حالا واجد شرایطم برای از تو نوشتن...

اگه خاطرات خوش دلدادگی یادته و هنوز گرمی از هرم حضور عشق ... همراهم بیا . اینبار استثنا" از خودم و دلم تنها ! می نویسم . از تولد یه عشق و حلول یه حس تازه . راستی ، تو دلداه ی کدوم ماه هستی ؟! مرداد برای توام قدری که برای من هست ، بوده . یا عشق رو جایی غیر این چشیدی ؟!!

همیشه گذشته و خیال رو بیشتر از حال و حقیقت دوست داشتم و دارم...امشب هم غرق بودم تو انبوه خاطرات دلم... درسته خاطرات من هیچ وقت رنگ غبار و فراموشی به خودش نمی گیره ، بس که هر شب تمامیتش رو زیرو رو می کنم ! اما امشب سر مرداد که رسیدم انگار کسی سد خاطرم شد و جلوی گذشتنمو گرفت ! ایستادم ... صدایی تو همه ی دلم پیچید که می گفت : نرو ! ساده از مرداد و خاطراتش نگذر ...فراموش نکردی که چی ازش گرفتی ؟!

خاطرات ردیف شدن تو سرسرای وجودم و حالا من پرم از مرداد ... از مرداد و خاطراتی که بوی عشق به همراه داره . طعم دلدادگی و شور پیدا شدن .

                 "  سالروز عشق  ۲۰ مرداد  مبارک دلهامون  "

 

          

 

خسته ی خسته شب از راه رسیده . با کوله باری از حرفهای ناتمام و سربسته . زیر باران خیس دقایق چتر افکارم سوراخ می شود و خاطرات تو میان روزنه ی چتر نمایان می شود . هراس رفتنت این تن رنجور را به آتش می کشد . راستی ، تو هم که بروی دگر من هیچ گلی در باغچه ی آرزوهایم نخواهم کاشت .

 

                        یا هو ...

          ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                          من امشب اندکی مستم

                                              نه آرامم نه بی تابم

                                       به لبخندی وداعت می کنم اما

                                            دلم گریان گریان است

                                          و تو تنها نگاهم می کنی

                                              و من  با هر نگاهت        

                                       مستی ام افزونتر از قبل است ...

   در شاهراه 

 ـ ازدحام سرعت و آهن ـ که در کرانه هایش دیگر گیاه نمی روید و اعتبار بودن و نابودی تنها تصادفیست که از سرگذشته هاست ، دیگر به عشق چه اندیشی ؟! مجنون برای خویش بیابان داشت . می گذاشت با جمله های وحوش راز خود در میان ... فرهاد با ضربه های تیشه اندوه عشق را با کوه می گفت . امروز در شهر و بیابان طومار جاده هاست ـ انبوه زار سرعت و آهن ـ نیست با هیچ کس توان شنیدن ...!                        

         

          نه !!

هزاران سال هم که بگذرد من عادت نمی کنم ، حتی اگر کم سوتر از حقارت یک فانوس باشم . من مرگ نور را باور نمی کنم ... !

چه کسي مي خواهد من و تو ما نشويم خانه اش ويران باد .
من اگر ما نشوم تنهايم
تو اگر ما نشويي خويشتني
از کجا که من و تو شور يکپارچگي را در شرق باز بر پا نکنيم !
از کجا که من و تو مشت رسوايان را وا نکنيم !
من اگر برخيزم تو اگر برخيزي...
من اگر بنشينم تو اگر بنشيني چه کسي برخيزد!جه کسي با دشمن بستيزد ؟
پنجه در پنجه ي هر دشمن دون چه کسي آويزد...؟!

                                                                        

                                                 

                                                                                                                                   

نگاه به نگاهت مي دهم صدا به صدايت
تا جنون نهايت عشق، راهي نيست .
دل بده به طعم گس واژه هاي من
مي خواهم فرصت جا شدن در لحظه لحظه ات را تا بي انتهاي زمان مهميز بزنم .
شايد سرنوشت من تو باشي!

 

                                                     
  

                                                                       

                                                                                                                                                             

به تماشا سوگند و به آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن ، واژه اي در قفس است!
سلام آشنا...غريبگي نکن.
راه من ، راه من تنها نيست . تو از مني و من از تو !
ما همه من هاي اين راهيم . . .

چون پرنده اگر لرزیدم زیر باران اگر ترسیدم

وحشتم را به تو بخشیدم سقوطم را به چشم دیدم

تا فهمیدم چه دل شکن بود این راه من بود

 صد آه اگر کشیدم سایه ای را سر نبریدم

صد بار اگر بوسیدی من هزاران بار بوسیدم

زخم چین پیرهن ، هدیه ی دوست وقت رفتن بود

 هرگز برنگشتن این راه من بود

 این راه من بود ، این راه من بود ...

* * * * *

 سلام . . .

 باورتون می شه نمی دونم چی بگم ؟!

دوست دارم اینجارو خونه ی خودتون بدونید و تنها م نذارید... می ترسم اگه تنها باشم خیلی زود از راهی که شروع کردم سرد و دلزده بشم .

با خودم گفتم اگه که قراره با هم همقدم و همسفر بشیم ، چرا راهی که مشترک هممون باشه  نداشته باشیم !

 یه راه خیالی ، برای همسفرای خیالی

* * * * *

 

 

 

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان ذگر نیاندیشم

که همین دوست داشتن زیباست...

 

واسه ادامه ی راه ( راه من ها ! ) به کمک و حضور تک تکتون احتیاج دارم .